24 lutego 2026 roku, mija czwarta rocznica pełnoskalowej wojny Rosji przeciwko Ukrainie. Wojna, podobnie jak choroba, przechodzi przez ludzkie losy, rodziny, sale szpitalne, dworce i granice. Niszczy życie, ale jednocześnie pokazuje ogrom ludzkiej solidarności. Solidarność, którą okazało polskie społeczeństwo, to nie tylko humanitarny odruch. To codzienne potwierdzenie, że człowieczeństwo nie ma granic.
Pomóż naszym podopiecznym z Ukrainy wpłacając darowiznę na ten cel.
Cztery lata to bardzo długo. To czas lęku i napięcia, ale też godności, walki i nadziei. Gdy wybuchła wojna, od razu zaczęliśmy obejmować opieką pacjentów przywożonych z Ukrainy karetkami. W dzień i w nocy. Karetka. Mama i dziecko podłączone do kroplówek. Teczka z dokumentami. I często nic więcej. Bez bliskich, bez rzeczy, bez czasu na pożegnanie. Niektóre dzieci przez cały czas leczenia nie miały możliwości zobaczyć swojego taty.
Przez te cztery lata wiele się zmieniło. Niektóre dzieci wyzdrowiały. Niektóre nie. Część wróciła do Ukrainy, część została w Polsce. Były nawroty choroby. Karetki z Ukrainy przestały przyjeżdżać, a nowi podopieczni od pewnego czasu mieszkają w Polsce i tutaj otrzymują diagnozę.
Niektórzy przyjeżdżają z Ukrainy w bardzo ciężkich przypadkach, gdy wyjazd z kraju jest jedyną i ostatnią szansą na uratowanie ich życia. Dziś mamy pod opieką 30 dzieci z Ukrainy. To niewiele. A jednocześnie bardzo dużo.
Wojna się nie zatrzymuje. Dzieci nie przestają marzyć i leczyć się. Rodzice nie przestają walczyć. A my nie przestajemy być obok. Bo chronić życie – także w czasie wojny – to nasze wspólne zadanie. A życie, mimo wszystko, zwycięża.